Modlitwa przed Mszą św.
Oto za chwilę przystąpię do ołtarza Bożego.
Do Boga, który rozwesela młodość moją.
Do świętej przystępuje służby. Chcę ją dobrze pełnić.
Proszę cię Panie Jezu o łaskę skupienia, by myśli moje były przy Tobie,
By oczy moje były zwrócone na ołtarz, a serce moje oddane tylko Tobie. Amen
Kapłan: Wspomożenie nasze w imieniu Pana
Ministranci: Który stworzył Niebo i Ziemię
Modlitwa po Mszy św.
Boże, którego dobroć powołała mnie do Twojej służby, spraw, bym uświęcony uczestnictwem w Twych tajemnicach, przez dzień dzisiejszy i całe me życie szedł tylko drogą do zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Hymn ministrantów
Króluj nam, Chryste, zawsze i wszędzie.
To nasze rycerskie hasło.
Ono nas zawsze prowadzić będzie,
I świecić jak słońce jasno.
Naprzód przebojem, młodzi rycerze,
Do walki z grzechem swej duszy.
Wodzem nam Jezus w Hostii ukryty,
Z Nim w bój nasz zastęp wyruszy.
Pójdziemy naprzód, naprzód radośnie,
Podnosząc w górę swe czoła.
Przed nami życie rozkwita w wiośnie.
Odważnie, bo Jezus woła.
Dekalog ministranta
1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swe obowiązki służby ołtarza.
2. Ministrant służy Chrystusowi Panu w ludziach.
3. Ministrant rozwija w sobie boże życie.
4. Ministrant pracuje nad swoim charakterem i czuwa nad czystością serca i duszy.
5. Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
6. Ministrant modli się za ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.
7. Ministrant jest dobrym synem i bratem.
8. Ministrant swoją chrześcijańską postawą wnosi wszędzie prawdziwą radość.
9. Ministrant przez swoją pilność i sumienność staje się przykładem dla innych.
10. Ministrant podobnie jak kapłan stara się być niejako drugim Chrystusem.
PATRON MINISTRANTÓW
Św. Tarsycjusz
Wspomnienie liturgiczne 15 sierpnia
Żył w czasach rzymskich, w okresie prześladowań chrześcijan przez cesarza Decjusza Trajana. Większość wydarzeń z jego życia znamy z inskrypcji papieża Damazego, który przewodził gminie chrześcijańskiej. Święty wolał umrzeć za pogan niż oddać Najświętszy Sakrament. Legendę o św. Tarsycjuszu znamy dzięki Nicholasowi Weismanowi, który sportretował świętego w jednym ze swych utworów. W 1939 roku wybudowano świątynie w Rzymie ku czci świętego. W 1675 roku przeniesiono jego relikwie do Bazyliki św. Dominika w Neapolu.
Św. Stanisław Kostka
Wspomnienie liturgiczne 18 września
Urodził się w grudniu 1550 roku w Rostkowie. Był synem Jana i Małgorzaty z Kryskich. Do 12 roku życia uczyli go rodzice, a w wieku 14 lat został wysłany do szkół jezuickich wraz ze swoim bratem. W 1565 roku miał dwie wizje. W trakcie pierwszej, w której św. Barbara wraz z aniołami przyniosła mu Komunię Świętą. Miał też drugą wizję, w której Matka Boża pochyla się nad nim i składa w ramiona Jezusa. Święty chciał wstąpić do zakonu, jednak nie uzyskał zgody rodziców. W przebraniu uciekł z Wiednia do Bawarii, gdzie w wieku 18 lat przyjął śluby zakonne. Zmarł 15 sierpnia 1568 roku, a na jego pogrzeb przybyło wielu ludzi.
Św. Alojzy Gonzaga
Wspomnienie liturgiczne 21 czerwca
Urodził się 9 marca 1568, a zmarł 21 czerwca 1591. Pochodził z książęcej rodziny i urodził się w Lombardii. Był paziem na dworach w Mantui i Florencji oraz Hiszpanii (na dworze króla Filipa II). Wbrew woli rodziny wstąpił do zakonu jezuitów. Umarł jako kleryk, opiekując się chorymi w czasie zarazy w Rzymie. W ikonografii przedstawiany jest w habicie, białej komży z szerokimi rękawami bez szlaków. Jego atrybutami są krzyż, mitra książęca i trupia czaszka. Na Górnym Śląsku są popularne młodzieżowe towarzystwa pod jego patronatem, zwane Alojzjanami.
Św. Jan Berchmans
Wspomnienie liturgiczne 26 listopada
Urodził się 13 marca 1599 roku w Diest, we Flandrii (Belgia). Ukończył kolegium jezuickie w Mechelen, jednak umarł 13 sierpnia 1621 roku i nie został wyświęcony na kapłana. Obecnie jego ciało spoczywa w Rzymie. Jego motto życiowe to: „Czyń co czynisz” oraz „Najdoskonalszą rzeczą jest zacząć od najmniejszych rzeczy”. Papież Pius IX beatyfikował go, a papież Leon XIIII kanonizował. Jan Berchmans wyróżniał się serdecznym nabożeństwem do Najświętszej Eucharystii. Jego świętość była wynikiem sumiennego wykonywania codziennych obowiązków, pilnym zachowaniem reguły i gorącym umiłowaniem Jezusa i Jego Matki.
Św. Dominik Savio
Wspomnienie liturgiczne 9 marca
Urodził się 2 kwietnia 1842 w Riva di Chieri koło Turynu, zmarł 9 marca 1857. Jego rodzicami byli Karol Savio i Brygita Gajato. 8 kwietnia 1849 roku przyjął pierwszą Komunię Świętą. Od wczesnego dzieciństwa wyróżniał się pobożnością i służył do mszy od 5. roku życia. Jednym z jego nauczycieli był św. Jan Bosco. Założył Towarzystwo Niepokalanej, które stowarzyszało chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Jesienią 1856 zapadł na gruźlicę i po kilku miesiącach zmarł. Został uznany za wzór pobożnego dziecka, papież Pius XI nazwał go „małym świętym wielkim duchem”, a Pius XII beatyfikował w 1950 roku i następnie kanonizował go w 1954 roku.
